غزل کویری

   .....   

وقتی خطاب کردند مردم به دست ما را

محروم کرد هستی از نام و بست ما را

تکیه زدیم بر تاک تنها و بس نشستیم

ویرانه کرد مستی از پای بست ما را

دلداه و به یاد آن آخرین نگاهیم

دنیا اگر نشاند بالا و پست ما را

ای کاش یک کسی هم از او خبر بیارد

آخر بگو عزیزم یادت که هست ما را

  با وامی از  استاد بیابانکی

   چشمهایت   

حالا که با نگاهت شکستم

                                  میفهمم چشمهایت چقدر شیشه خورده دارن

   غروب   

   لوپ   

   از استاد سعيد بيابانکی   

گناه من لب آلوده بود وچون انگور

تمام زندگی ام بر فراز دار گذشت......

   .........